الگوریتم روبات‌های هیبریدی راننده-پرنده توسعه یافت

0

به گزارش همایش نیوز، یک مطالعه جدید دریافت که روبات‌های با تطبیق‌پذیری مشابه می‌توانند از روی موانع روی زمین بپرند یا از زیر موانع بالایی رانندگی کنند.
چه آنها برای تحویل دادن بسته‌ها فرود بیایند و چه برای مکان‌یابی قربانیان، مجموعه‌ی روبات‌های پرنده می‌توانند گستره‌ای از کاربردهای مهم را در آینده داشته باشند. این مطالعه بیان می‌دارد که این روبات‌ها می‌توانند از حالت رانندگی به حالت پرواز تغییر نمایند بدون اینکه با یکدیکر تصادف کنند و می‌توانند مزایایی فراتر از مفاهیم سنتی ماشین پرنده‌ی علمی-تخیلی را ارائه نمایند.

توانایی هم برای پرواز و هم راه رفتن در طبیعت امری معمول است. برای نمونه، بسیاری از پرندگان، حشرات و سایر حیوانات می‌تواند هر دوی این کارها را انجام دهند.

روبات‌های با تطبیق‌پذیری مشابه می‌توانند از روی موانع روی زمین بپرند یا از زیر موانع بالایی رانندگی کنند. اما براندون آراکی، یک روبات‌شناس در موسسه‌ی علم کامپیوتر فناوری و آزمایشگاه هوش مصنوعی ماساچوست، به همراه همکارانش در مطالعه جدید خود عنوان داشتند که در حال حاضر روبات‌هایی که در یک شیوه‌ی حمل و نقل خوب هستند معمولا در سایر شیوه‌ها بد عمل می‌کنند.

محققان قبلا روباتی را اختراع کرده اند که “میمون پرنده” نامیده می‌شود و می‌تواند بدود و پرواز نماید و اقلامی را نیز بردارد. با این حال، محققان مجبور هستند مسیرهایی که میمون پرنده طی می‌کند را برنامه‌نویسی کنند؛ به عبارت دیگر، این روبات نمی‌تواند مسیر امن را خودش پیدا کند.

اکنون این محققان ماشین‌های پرنده‌ای را ایجاد نموده‌اند که هم می‌توانند پرواز نمایند و هم می‌توانند در یک محیط شبیه‌سازی‌شده شهر-مانند که دارای نقاط پارک، پدهای فرود و مناطق پرواز ممنوع است رانندگی نمایند. علاوه بر این، محققان بیان می‌دارند که این پرنده‌ها می‌توانند بدون سرنشین حرکت کنند بدون اینکه با هم تصادف نمایند. آراکی به لایو ساینس گفت، “وسایل نقلیه ما می‌توانند مسیر امن خودشان را پیدا کنند.”

این محققان هشت پرنده‌ی هلی‌کوپتری چهار-رتوری را به کار گرفتند و دو موتور کوچک را با چرخ‌هایی در زیر هر پرنده قرار دادند تا آنها را قادر به رانندگی نمایند. در شبیه‌سازی‌ها، این روبات‌های می‌توانستند حدود ۲۹۵ فوت (۹۰ متر) پرواز کنند یا ۸۲۶ فوت (۲۵۲ متر) رانندگی نمایند قبل از اینکه باتری آنها تمام شود.

این روبات‌شناسان الگوریتم‌هایی را توسعه دادند که عدم تصادف این روبات‌ها با یکدیگر را تضمین می‌نمود. در تست‌های صورت‌گرفته در یک شهر مینیاتوری که با استفاده از مواد روزمره از قبیل قطعات پارچه برای جاده و جعبه‌های مقوایی برای ساختمان‌ها ساخته شده بود، تمامی این پرنده‌ها با موفقیت از یک نقطه شروع به یک نقطه پایان در مسیرهای عاری از تصادف حرکت کردند.

این محققان گفتند که افزودن دستگاه پرواز به هر پرنده باعث افزایش وزن آن گردید و در نتیجه عمر باتری را کمی کاهش داد، و باعث کاهش فواصل حداکثری پرواز پرنده‌ها به میزان ۱۴ درصد گردید. با این حال، این دانشمندان اشاره نمودند که رانندگی این روبات‌ها کارآمدتر از پرواز آنها باقی ماند که باعث جبران کاهش جزئی در کارآمدی آنها در پرواز در پی افزایش وزن می‌گردد.

آراکی گفت، ” مهمترین کاربرد تحقیق ما این است که وسایل نقلیه‌ای که پرواز و رانندگی را با هم ترکیب می‌نمایند این پتانسیل را دارند که هم بسیار کارآمدتر و هم بسیار مفیدتر از وسایل نقلیه‌ای باشند که می‌توانند فقط رانندگی کنند یا فقط پرواز نمایند.”

این دانشمندان هشدار دادند که ناوگان‌های تاکسی های پروازی خودکار احتمالا در آینده نزدیک ایجاد نخواهند گردید. آراکی گفت، “سیستم کنونی پرنده‌های ما قطعا آنقدر قوی نیست که اکنون بتواند افراد را واقعا حمل نماید. با این حال، این آزمایشات با استفاده از هلی‌کوپترها به کشف ایده‌های مختلف مرتبط با ماشین‌های پروازی کمک می‌نماید.”

این دانشمندان یافته‌های خود را در ۱ ژوئن در کنفرانس بین‌المللی رباتیک و اتوماسیون در موسسه‌ی مهندسی الکتریک و الکترونیک در سنگاپور ارائه نمودند.

Comments are closed.