تمجید از داستان کوتاه همراه با سید مهدی شجاعی

0

نشست «کوتاه با داستان» علاوه بر داستان خوانی و تمجید از قالب داستان کوتاه با تولد سیدمهدی شجاعی همراه شد.
به گزارش همایش نیوز، بر اساس خبر رسیده، «کوتاه با داستان» طرح جدیدی است که به همت فرهنگسرای اندیشه و انتشارات نیستان و با میزبانی سیدمهدی شجاعی برگزار می شود. در این مجموعه جلسات که هدف از برگزاری آن ترویج داستان کوتاه است، نویسندگان نام آشنای کشور، داستان های کوتاه خود را برای علاقه مندان می خوانند و تجربیات خود را در این زمینه با دیگران به اشتراک می گذارند. اولین جلسه از این نشست در مردادماه برگزار شد و جلسه دوم از آن نیز روز یکشنبه، ۴ شهریورماه با حضور سیدمهدی شجاعی، محمدرضا بایرامی، علی فامیان، فاطمه سلیمانی و علاقه مندان و اهالی فرهنگ و ادب در فرهنگسرای اندیشه برگزار شد.

در ابتدای این مراسم، سیدمهدی شجاعی، نویسنده و میزبان جلسه «کوتاه با داستان» صحبت کرد و ضمن خوشامدگویی به حاضران گفت: از این که این دعوت را پذیرفتید و در این جلسه هستید بسیار خوشحالم. در شرایطی که کتاب و کتاب خوانی مهجور است، حضور یکایک شما برای ما بسیار باارزش است. امروز در جلسه ما آقای بایرامی حضور دارند که نیاز به معرفی ایشان نیست. یکی از دلایلی که من به پرداختن به داستان کوتاه در شرایط فعلی اصرار دارم، مربوط به ظرفیت هایی است که در این قالب وجود دارد. سال ها است که احساس می کنم که این قالب برای ما مهجور بوده است. به اعتقاد من، در شرایط اجتماعی خاص، این قالب بیش از قالب های دیگر جواب می دهد و برای انتقال مباحث، ظرفیت دارد. یکی از دلایل این است که ضرباهنگ زندگی و فعالیت ها تندتر شده و شتاب بیش تری گرفته است. برای مثال، در گذشته رمان های ۱۰ جلدی چاپ می شد و مورد استقبال هم قرار می گرفت اما اکنون قالب ها به سمت ایجاز و فشردگی رفته است. به همین دلیل، احیای این قالب و توجه به آن را بسیار ضروری می دانم. این مهجور ماندن به گونه ای بود که نه دیگر ناشرها تمایلی به چاپ این ژانر داشتند و نه مخاطب خیلی علاقه نشان می داد و به طبع آن، نویسندگان نیز تمایلی به نوشتن در این ژانر نداشتند. بنابراین ما فکر کردیم و دیدیم که بهتر است حتی با بضاعت اندک خود وارد این قالب بشویم و آن را احیا کنیم.

توصیه سیدمهدی شجاعی به جوان ترها

وی ادامه داد: نگاه من به داستان کوتاه شاید کمی گسترده تر از نگاه های متعارف باشد. من در توصیه ای که به جوان ترها دارم همیشه می گویم که برای تقویت داستان نویسی، ادبیات کهن را بخوانید. حال اگر دقت کنید می بینید که ادبیات کهن ما بیش تر شعر است و به همین دلیل باور دارم که با خواندن شعر، بنیه ادبی هنرمندان قوی می شود، قلم شان روان می شود و آثار نوشتاری شان دچار تغییر زیادی می شود. در بخش دیگر نیز باید بگویم از آن جا که همیشه در ادبیات شعری ما، حاکمیت وجود داشته است، تمام داستان ها و قصه ها حتی با تعریف امروزی خود در قالب شعر برای مخاطبان تعریف می شده است. این موضوع به مدل های مختلف در شعرهای مختلف وجود دارد. منطق الطیر عطار، مثنوی مولوی و …. نمونه های بسیار خوبی برای این موضوع هستند. بنابراین می خواهم توجه نویسندگان را به این موضوع جلب کنم که ظرفیت بسیار گسترده ای در داستان کوتاه وجود دارد که در بخش های مختلف وجود دارد. بنابراین اگر کمی روی ادبیات کهن خود متمرکز شویم، می بینیم که حتی چند بیت از حافظ به معنای واقعی یک داستان کوتاه است که تمام عناصر مربوط به آن را دارد. برای مثال حافظ می فرماید:

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست/ پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست

نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان/ نیم شب دوش به بالین من آمد بنشست

سر فرا گوش من آورد به آواز حزین/ گفت ای عاشق دیرینه من خوابت هست

عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند/ کافر عشق بود گر نشود باده پرست

نویسنده رمان «آن است شیوه حکومت» بیان کرد: باید بگویم که ابیات بالا خود به تنهایی یک داستان کوتاه است که تمام عناصر را دارد. البته ممکن است که بعضی الفاظ موجود در آن از نظر ارشاد قابل قبول نباشد اما یک داستان کوتاه کامل است. حال جالب است که حتی از این کوتاه تر نیز داریم. برای مثال آقای شفیعی کدکنی می گوید: «آخرین برگ سفرنامه باران این است که زمین چرکین است». این چند کلمه به معنای واقعی یک داستان کوتاه است که تمام عناصر آن را دارد.

در ادامه این جلسه، سیدمهدی شجاعی «دزد و قاضی» را از پروین اعتصامی خواند و ضمن اشاره به آن گفت: همان طور که دیدید، این ابیات از پروین اعتصامی یک داستان کوتاه کامل است. در آن زمان قالب داستان گویی، استفاده از شعر بوده است و اکنون از قالب داستان کوتاه می توان استفاده کرد.

سخت ترین آزمون برای نویسنده، داستان کوتاه است

سخنران بعدی این جلسه، محمدرضا بایرامی بود. او ضمن اشاره به اهمیت داستان کوتاه گفت: چند دقیقه پیش با خانم سلیمانی حرف می زدم. ایشان از من پرسید که آیا برای امروز، داستان کوتاه جدیدی را آماده کرده اید؟ در پاسخ به ایشان گفتم، خیر. داستان کوتاه چیزی نیست که هر روز بتوان نشست و آن را نوشت. واقعا هم همین است. باید از آقای شجاعی تشکر کنم، زمانی که ایشان زنگ زد تا به این جلسه بیایم، دلیل حضورم را نپرسیدم. البته هر جایی که ایشان از من بخواهد که بروم، با سر می روم اما اکنون، هنگامی که توضیحات ایشان را شنیدم، با خود گفتم که چه خوب است که این احساس خطر را همه مان متوجه می شویم. داستان کوتاه کار بسیار سختی است. خود من در کارنامه ۳۰-۴۰ ساله خود، فقط یک مجموعه داستان کوتاه دارم که در آن فقط ۲-۳ داستان کوتاهش را قبول دارم. البته انتشارات نیستان لطف کرد و آن را چاپ کرد اما خود من می دانم که فقط چند داستان از آن خوب است. داستان کوتاه نوشتن، بسیار سخت است و متاسفانه مشتری چندانی هم ندارد و ناشران هم از چاپ آن استقبال نمی کنند. تمام این موضوعات، زنگ خطری است. از زاویه خود ما، سخت ترین آزمون نویسنده داستان کوتاه است. آقای شجاعی جزء استثنائات است. خود من تا جایی داستان کوتاه نوشتم اما بعد از رها کردن آن، دیگر نتوانستم به عقب برگردم و داستان کوتاه بنویسم. اغلب دوستان ما نیز چنین هستند، داستان کوتاه نمی نویسند، به سمت رمان نوشتن می روند و دیگر هم نمی توانند داستان کوتاه بنویسند. در داستان کوتاه، هر کلمه حتما باید بسیار محکم در آن متن نشسته باشد در حالی که رمان فضای بازتری دارد. رمان مانند خیابانی است که در آن مغازه های مختلفی وجود دارد. شما حتی اگر برای خرید کتاب هم به آن خیابان رفته باشید، می توانید از مغازه های دیگر، جنس های دیگر نیز بخرید و می توانید در آن دور بزنید. در مقابل، در داستان کوتاه چنین نیست. محدوده بسیار سختی دارد و کسانی هم که دوست ندارند دست شان رو نشود، خیلی وارد این فضا نمی شوند چرا که ضعف هایشان آشکار می شود. امیدوارم با حرکت هایی از این دست، چراغی روشن بشود و باعث بشود که بیش از پیش به داستان کوتاه توجه کنیم.

ژانری که مغفول مانده است

فاطمه سلیمانی، به عنوان اولین نویسنده برای خواندن داستان کوتاه خود به روی صحنه آمد. او پیش از خواندن داستانش گفت: برای من افتخار است که داستان کوتاه می خوانم چرا که این ژانر بسیار مغفول مانده و توجه زیادی به آن نشده است. امروز می خواهم یکی از داستان های مجموعه «خاکستری یک کابوس» به نام «تا سپیده» را بخوانم و امیدوارم که مورد توجه قرار گیرد.

نویسنده رمان «به سپیدی یک رویا» پس از خواندن این داستان، راجع به نحوه شکل گیری آن صحبت کرد و گفت: اتفاقا روز گذشته، پستی در اینستاگرام گذاشته بودم و در آن از بقیه خواسته بودم که با زینال بندری، بوتیک و چند کلمه دیگر یک داستان بسازند. واقعیت این است که این داستان مربوط به سالیان بسیار پیش است؛ زمانی که تلگرام وجود نداشت و برای ارتباط از پیامک کمک گرفته می شد. اتاق من در خانه، یک سوئیت است که در بالای خانه واقع شده است. یک شب که مشغول استراحت بودم، صدای جیغ می شنیدم که بعد از مدتی خاموش شد. از خود پرسیدم که اگر یک نفر، کسی را کشته باشد، چه می شود؟ اتفاق دوم در شب امتحان درس کواترنر رخ داد. درس بسیار سختی بود که همه حداقل یک بار آن را می افتادند. نکته جالب آن این بود که همیشه هر روزی که امتحان این درس بود، دو درس عمومی دیگر نیز امتحان گرفته می شد و این موضوع کار را بسیار سخت می کرد. اتفاق سوم مربوط به یکی از دوستانم بود که تازه ازدواج کرده بود. او و خواهرش با اختلافی چندساله نسبت به همدیگر ازدواج کرده بودند. خواهر بزرگ همیشه شکایت داشت که چرا در جهیزیه خواهر کوچک تر چیزهایی قرار داده شده است که در جهیزیه او نبوده است. این موضوع در حالی بود که بسیاری از وسایل در زمان او وجود نداشت و بعدا به وجود آمده بود. با این حال، این لجبازی تا جایی ادامه پیدا کردند که مجبور شدند آن وسایل را برای خواهر بزرگ تر نیز تهیه کنند که دعوا به وجود نیاید. در نوشتن این داستان، مجموعه این اتفاقات در ذهن من شکل گرفت و با کنار هم قرار دادن آن ها این داستان به وجود آمد. نکته مهمی که در داستان وجود دارد این است که بعضی اوقات ما از لفظ قاچاقچی به عنوان لقبی بسیار زشت استفاده می کنیم در حالی که بعضی افراد دیگر در اطراف ما کارهایی می کنند که اصلا به چشم نمی آید اما از کار آن قاچاقچی بسیار زشت تر و خطرناک تر است. البته شاید هم مجبور هستند که آن کارها را انجام بدهند تا بتوانند زندگی کنند. این داستان را در مدت دو شب نوشتم و در آن از چند المان مهم و چند اتفاق استفاده کردم؛ المان هایی که شاید هر کس دیگر بتواند با کمک آنان، داستان جدیدی را بنویسد.

«از کرامات شیخ ما…»

دومین نویسنده که به خواندن داستان کوتاه خود مشغول شد، سیدمهدی شجاعی بود. او که پیش تر قسمت اول داستان طنز جدید خود با عنوان «از کرامات شیخ ما…» را در جلسه گذشته خوانده بود، قسمت دوم از این مجموعه را در این جلسه خواند.

غافلگیری سیدمهدی شجاعی با جشن تولد

در بخش دیگر از این جلسه داستان خوانی، جشن تولدی کوچک به مناسبت سالروز تولد سید مهدی شجاعی برگزار شد. در این بخش، دسته گلی از طرف فرهنگسرای اندیشه به او داده شد. همچنین تعدادی از مخاطبان این نویسنده که در جلسه حضور داشتند، دسته گل هایی را برای تبریک تولد او هدیه کردند. در این میان، هدیه یکی از حاضران یک داستان بود. او گفت از آن جا که آقای شجاعی اهل کلمه هستند، می خواهم داستانی را که به مناسبت زادروز ایشان نوشته ام بخوانم. او سپس داستان کوتاهی را به مناسبت تولد سیدمهدی شجاعی خواند که با واکنش این نویسنده و تشکر او همراه شد.

حامی کتاب اولی ها

در همین بخش، عسگری معاون های آفرینش هنری فرهنگسرای اندیشه به روی صحنه آمد و ضمن تبریک سالروز تولد شجاعی گفت: باید از استاد شجاعی تشکر کنم و خوشحالی خود را برای برگزاری چنین جلساتی با همکاری ایشان در این فرهنگسرا ابراز کنم. ایشان با قلم شیوای خود، بسیاری از داستان ها را برای مخاطبان خود بیان می کنند. برگزاری جلسات «کوتاه با داستان» بسیار خوب است. این ایده برای مخاطبان از این جهت خوب است که به آنان کمک می کند تا بتوانند با بحث های مختلف داستان نویسی آشنا شوند. یک طرف این قضیه آقای شجاعی هستند که علاوه بر نکات مهم در فراگیری داستان کوتاه، از کسانی هم که در این زمینه فعالیت می کنند، حمایت می کنند. این موضوع بسیار ارزشمند است. ایشان از بسیاری از کسانی که در حال نوشتن اولین کتاب خود هستند، حمایت های فراوانی انجام می دهند و سعی می کنند تا با کمک در چاپ کتاب های آنان و … این استعدادها شکوفا شود. ما به صورت اتفاقی متوجه شدیم که تولد ایشان در ششم شهریورماه است. وظیفه خود می دانستیم که این روز را به ایشان تبریک بگوییم. ما از این که در خدمت ایشان هستیم، بسیار خوشحالیم. آرزوی سلامتی برایشان دارم و امیدوارم که بتوانیم از خدمات پربار ایشان بهره مند شویم.

شجاعی در واکنش به این جشن تولد گفت: از هدایای دوستان و به ویژه آقای عسگری بسیار غافلگیر شدم. فکر می کنم که به یمن حضور ایشان است که ما اکنون در این جا هستیم و امکان برگزاری این جلسات را داریم. بسیار ممنونم که روز تولد من را به یاد داشتید و این مراسم را برگزار کردید.

روایت بایرامی از «آخرین روز جنگ»

در ادامه مراسم، محمدرضا بایرامی به خواندن داستان کوتاه خود پرداخت. او قبل از خواندن داستانش گفت: در راه که می آمدم، متوجه شدم مجموعه داستان خود را همراه نیاورده ام. خوشبختانه در لپ تاپ گشتم و داستانی را پیدا کردم. امروز یک قصه کوتاه را برای تان می خوانم که قبلا در مجموعه «برخورد نزدیک» توسط نیستان منتشر شده است. وقتی در ابتدا با این عنوان، در اینترنت سرچ کردم، چیزی پیدا نکردم. در ادامه خاطرم آمد که اسم قبلی آن «آتش به اختیار» بود. وقتی با این اسم هم آن را سرچ کردم، دیدم که باز هم نتیجه ای نمی دهد. در نهایت متوجه شدم که اسم آتش به اختیار را قبلا برای رمانی استفاده کرده بودم که مضمونی شبیه به این داستان داشت و چند سال پیش منتشر شد. در نهایت اسم سوم این داستان یعنی «در راه» را پیدا کردم. «در راه» یا «در را» اصطلاحی است که بین دیده بان خط و کسی که سر قبضه است، رد و بدل می شود. به محض این که گلوله انداز، گلوله را در خمپاره انداز می اندازد تا خمپاره شلیک بشود، از این عبارت استفاده می شود. بنابراین از بین سه اسمی که این داستان داشته است و هر کدام را به دلایلی حذف کردم به نام «در راه» می رسیم که در این جلسه آن را می خوانم. قبل از خواندن داستان باید توضیحی را به شما بدهم و آن هم این است که جنگ در روز ۲۱ تیر ۱۳۶۷ تمام شد و شاید بتوان گفت که به نوعی تکلیف جنگ در این روز مشخص شد. این روز در جنوب و بخش غربی خوزستان بسیار مشهور است و در ذهن همه است. اتفاق عجیبی در آن روز افتاد و آن هم بود که تقریبا تمام خطوط ما در هم شکست و دشمن پیشروی بسیار سریعی انجام داد و بسیاری از متصرفات و خاک های ما را پس گرفت. این روز در بین سربازان نیز بسیار مشهور است. داستان «در راه» راجع به آن روز است و به نوعی آخرین روز جنگ را به تصویر می کشد.

جنگ جذاب است

وی سپس این داستان را خواند. در ادامه، او در پاسخ به سوالی مبنی بر این که آیا داستان کوتاه جنگی در این زمانه مخاطبی دارد یا خیر، گفت: اساسا چیزی که در داستان ها وجود دارد، عشق و مدح و ستایش است. در صحنه جنگ هیچ یک از این موضوعات وجود ندارد چرا که هیچ کس از سرنوشت دو دقیقه دیگر خود باخبر نیست. بنابراین، جنگ جذاب است و خیلی هم جذاب است. کرت ونه گت، نویسنده مشهوری است که رمانی به نام «سلاخ خانه شماره ۵» دارد. این رمان درباره بمباران شیمیایی درسدن آلمان است و نویسنده می گوید که هزاران نفر در این ماجرا کشته شدند اما خبر آن به اندازه هیروشیما و … سر و صدا به پا نکرد. نفس جنگ جذابیت دارد. برای مثال چرا این قدر پسر بچه ها فیلم های جنگی دوست دارند؟ به این دلیل که برایشان جذاب است. به همین دلیل خیلی از نویسنده ها می روند جان خود را به خطر می اندازند تا آن را تجربه کنند و بعدا در آثارشان بیاورند. همچنین نویسندگان مشهور زیادی هستند که رفته اند و راجع به جنگ خاطرات بسیار جذابی نوشته اند. این کار برای چیست؟ به این دلیل است که جنگ جذابیت دارد. من چند روز پیش کتابی را با نام «اتاق افسران تمام» کردم. ماجرای داستان راجع به جنگ جهانی اول است و مانند یک رمان دیگر که آن هم توسط نویسنده معروفی نوشته نشده است، ۵۰۰ هزار تیراژ خورده است. خب این اتفاق به چه دلیل است؟ به این دلیل است که جنگ جذابیت دارد. در کشور ما این اتفاق به صورت کامل رخ نمی دهد چرا که بسیاری از عناصر دست به دست هم داده اند تا به جای این که جذابیت آن را به مخاطب عرضه کنند و او را درگیر آن کنند، مخاطب را با بیان های غلط خود برانند. به نظرم تا سالیان سال هم می توان راجع به جنگ نوشت و به این زودی ها هم نخواهد مرد.

داستان جنگ نوشتن در انحصار بایرامی و چند نفر دیگر است

سیدمهدی شجاعی راجع به این داستان گفت: داستان نوشتن برای جنگ، کار دشواری است. عموم کسانی که در جبهه حضور داشتند و تمام اتفاقات را با پوست و گوشت خود احساس کردند، نویسنده نبودند و در مقابل عموم نویسندگان، وقایع را از نزدیک لمس نکردند. یکی از دلایلی که آقای بایرامی و چند نفر دیگر که راجع به جنگ نوشتند، منحصر به فرد و شاخص هستند، به این دلیل است که این پیوند را برقرار کردند. بدین معنی که جنگ را از نزدیک احساس کردند و توانایی ترسیم آن را نیز دارند. خاطرات زیادی نوشته می شود و به شدت نیز ترویج و تبلیغ می شود اما داستان و رمان از عالم هنرمندی است و کاری نیست که از دست هر کسی بربیاید. به نظرم این موضوع هنری است که در انحصار آقای بایرامی و چند نفر معدود دیگر است. من در جلسه چند روز پیش در خانه سینما نیز گفتم که وظیفه ما اهالی فرهنگ و هنر و اندیشه این است که رشد و تعالی برای فرهنگ مردم ایجاد کنیم. تلقی من این است که آن چه می کشیم از عوامی است و هر بلایی که سر مملکت می آید به دلیل جهالت مردم است. عمده ترین وظیفه ما به عنوان یک قشر فرهنگی این است که مردم را به دانستن و تحلیل کردن مجهز کنیم. این اتفاق رخ نمی دهد مگر با کتاب. به واقع، هیچ کدام از ابزارهای دیگر، جای کتاب را نمی گیرد چرا که عمق کتاب را ندارد. حال در بستر کتاب، چه کسی که کتاب را می نویسد، چه کسی که آن نشر می دهد و چه کسی که آن را توزیع می کند، کسانی هستند که در ترویج فرهنگ مطالعه و کتاب خوانی نقش مهمی دارند. شاید شما در مجامعی با افرادی روبه رو شده باشید که کتابی در بین مردم به صورت رایگان توزیع می شود. بانی این کار نیز خود کارشناس است و به اندازه نویسنده، ناشر و تمام عناصر دیگر، سهیم است. از این فرصت می خواهم استفاده کنم و یکی از کسانی را که در سالیان اخیر، کمک زیادی به عرصه فرهنگی کرده، معرفی کنم. ایشان آقای هادی مرادی است. جا دارد که همه ما در احترام به ایشان بایستیم چرا که خدماتی که ایشان به توسعه فرهنگ کتاب و کتاب خوانی داشته اند، بسیار بیش تر از آن چیزی بوده است که نهادهای دولتی و حکومتی با بودجه های کلان موظف بوده و انجام نداده اند.

داستانی سه صفحه ای با عنوان «سیگار»

در بخش پایانی، نوبت به علی فامیان رسید . او که دبیر ترجمه داستان های برگزیده جایزه اُ هنری است، در مورد ضرورت ترجمه این آثار گفت: داستان کوتاهی که امروز می خوانم، داستانی سه صفحه ای با عنوان «سیگار» است که با توجه به حجم آن بسیار خاص است. نویسنده این داستان، یک شخص آمریکایی است که چند رمان و داستان کوتاه نیز دارد. این داستان کوتاه او در بخش منتخب سال ۲۰۱۶ انتخاب شده و در مجموعه ۲۰ داستان برتر قرار گرفته است.

توضیح درباره داستان های برگزیده جایزه اُ هنری

او سپس این داستان کوتاه را خواند. فامیان سپس در پاسخ به سوالی، به معرفی اُ هنری پرداخت و گفت: آغاز پروژه میراث اُ هنری از ترجمه آثار خود او شروع شد. آقای شجاعی مجموعه داستان هایی را پیشنهاد دادند، داستان ها خوانده شد و از این میان داستان «زنان افسونگر» و یک داستان دیگر ترجمه شد. در هنگام ترجمه این کتاب ها متوجه شدیم که بنیاد اُ هنری از سال ۱۹۱۰ متولی انتخاب داستان های منتخب در آمریکا و کانادا است. آنان داستان های مختلف را جمع اوری می کنند و سپس اسم های آن ها را جدا می کنند و به داوران می دهند تا ۲۰ داستان برتر انتخاب بشود. اولین تجربه ما، در انتشارات نیستان آغاز شد و منتخب سال ۲۰۰۶ را ترجمه کردیم. در ادامه خود انتشارات نیستان پیشنهاد داد تا چنین کاری انجام بشود و ما همراه با یک تیم این کار را انجام دادیم. داستانی که امرروز خواندم، یکی از داستان هایی است که قرار است به زودی در مجموعه ۲۰۱۶ چاپ بشود. البته به دلایل فرهنگی مجبور هستیم که یک سری از داستان ها را کنار بگذاریم. ما تلاش می کنیم که به عقب نیز برگردیم و بسیاری از کتاب های سال های مختلف را به زبان فارسی ترجمه کنیم. جالب است که در طی این سال ها، دو جنگ جهانی را تجربه کردیم اما این بنیاد نه چندان بزرگ در آمریکا در تمام زمان ها کار خود را انجام داده و تداوم داشته است. کمتر کسی هست که داستان به زبان انگلیسی بخواند و منتظر چاپ کتاب اُ هنری نباشد.

وی ادامه داد: اُ هنری نویسنده ای نه کلاسیک و نه مدرن است. او در مرز این دو است که کارهای او نیز موید آن است. نوشته های او هم اصالت نوشته های غرب آمریکا را دارد و از آن طرف به دلیل آشنایی با ادبیات اروپا و آثار نویسندگان فرانسوی، نویسنده ای کاملا کلاسیک محسوب نمی شود و رگه های مدرنیسم در آثارش دیده می شود. شکوفایی نثر اُ هنری به دورانی برمی گردد که به دلیل مسائل مختلف مجبور می شود در نیویورک ساکن شود. در خاطرات او می خوانیم که داستان های او ابتدا به صورت پاورقی در روزنامه ها و هفته نامه های نیویورک چاپ می شده است. زندگی او کاملا به شغل نویسندگی وابسته بوده و این گونه نبوده است که بگوییم او به طبقه ای خاص از فرهنگ آمریکا تعلق داشته است. او داستان می نوشته است تا بتواند گذران زندگی کند. جالب است بدانید که ایشان رمان نمی نوشته و عمده آثارش داستان کوتاه است و به همین دلیل لقب پدر داستان کوتاه آمریکا را نیز به ایشان داده اند. او معروف به اتفاقات غافلگیرکننده در داستان است. او یک نیویورکی است و ارادت خاصی به آمریکایی ها دارد. حتی از جنبه ی دیگری شاید بتوان گفت که او آمریکایی ترین نویسنده آمریکا است چرا که هر گوشه ای از کتاب های او را بخوانید، هویت آمریکایی را می بینید. او نویسنده بسیار پرکاری بوده است. شاید این موضوع به این دلیل بوده است که از این راه گذران زندگی می کرده است.

سپس سیدمهدی شجاعی درباره مجموعه اُ هنری توضیح داد و گفت: ترجمه در آثار ادبی کشور ما عمدتا این گونه است که یک مترجم کتابی را برمی دارد، آن را می خواند و به ناشر پیشنهاد می دهد و سفارش کار می گیرد. حرکتی که توسط آقای فامیان در ایران انجام شده، حرکت کم نظیر و یا بی نظیری است. ایشان با هدفی معلوم به سراغ ادبیاتی خاص رفتند و با دقت ها و وسوسه هایی که در حوزه ترجمه داشتند، کار را آغاز کردند. در حقیقت، این کار قبل از آن که ترجمه باشد، یک تالیف هنرمندانه برای انتقال مفاهیم است. باید بگویم که ما کار خاصی انجام ندادیم و آن چه رخ داده، ماحصل زحمات آقای فامیان بوده است.

بایرامی در بخش پایانی صحبت های خود گفت: جلسات داستان خوانی تازه در آخر شب می گیرد. امیدوارم که فراغت ها حاصل بشود و بتوانیم بدون کمبود وقت داستان بخوانیم.

بخش پایانی این جلسه، به دعوت مجری این مراسم از حاضران در سالن برای همراه کردن دوستانشان برای حضور در جلسات بعدی این مراسم اختصاص داشت. او از حاضران در سالن خواست تا هر کس برای جلسه بعدی، یکی از دوستان یا بستگان خود را همراه بیاورد.

Comments are closed.